Rano 29 stycznia 2008 roku, w moim pokoju, w akademiku rozległ się gło¶ny dzwonek. Ten telefon był od mojej mamy.
- Aniu.. musimy się nawzajem wspierać.. wiesz o tym... (...) Poczekaj, pan doktor chce z Tob± porozmawiać.. - Mama oddała mu słuchawkę.
- Dzień dobry. - Usłyszałam zaraz.
- Dzień dobry - odpowiedziałam osłupiała. Przez my¶l, niczym błyskawica, przebiegły mi same najgorsze scenariusze.
- Słuchaj, twój tata jest w szpitalu na neurologii.  -  Poczułam jak każdy mięsień mojego ciała zacz±ł drżeć.
- ... Co się tacie stało, doktorze?.. - Tata przecież był zupełnie zdrowy! Kilka dni wcze¶niej z nim rozmawiałam. Żartowali¶my, ¶miali¶my się.
- Masz dzisiaj jaki¶ egzamin? Twoja mama co¶ wspominała. - Zmienił temat.
- Tak, z koreańskiego. - Usłyszałam, że mój głos zacz±ł się łamać, wzięłam głębszy oddech, żeby się uspokoić. - Ale co z tat±?
- Zrobili¶my badania, o 18:00 powinny już być. Jeste¶my dobrej my¶li. Słuchaj, dobrze by było jakby¶ już dzisiaj przyjechała do taty. - Odpowiedział mi spokojnym głosem.
- ..Dobrze. - Odpowiedziałam tylko. W tym tygodniu miałam mieć jeszcze 3 egzaminy i mama dobrze o tym wiedziała, a mimo tego... "Jeste¶my dobrej my¶li, ale dobrze by było jakby¶ już dzisiaj przyjechała tutaj." - Zdecydowanie co¶ jest nie tak! Zaraz usłyszałam mamę w słuchawce.
- Aniu, wujek po Ciebie przyjedzie, dobrze? Nie przejmuj się. Nic takiego się nie dzieje. Spakuj sobie parę rzeczy i ucz się spokojnie do egzaminu. - jej głos był jakby jaki¶ spokojniejszy, zupełnie inny niż w chwili kiedy do mnie zadzwoniła..
- Dobrze, Mamusiu. Spakuję się i dzisiaj przyjadę. - Zakończyły¶my rozmowę.

Wiem, że mama płakała.
Zaczęłam się pakować. Łzy nieustannie spływały po moich policzkach. Moje współlokatorki jeszcze spały, więc miałam czas by się uspokoić i dalej być "spokojn± i poważn± Shin". Miałam 8h do przyjazdu wujka. Z każd± chwil± było jednak coraz gorzej. Wiedziałam, że jest Ľle. Nie potrafiłam jednak tego "Ľle" w żaden sposób zdefiniować, bo nie udzielono mi już innych informacji. Kiedy pytałam czy tata jest przytomny, usłyszałam "¶pi". Kiedy pytałam dlaczego na neurologii, usłyszałam "póĽniej Ci, Aniu, powiem."

Do szpitala, do taty, dotarłam dopiero o 23. Jechali¶my 6 godzin. Przez cały czas my¶lałam tylko o nim, żeby go zobaczyć, porozmawiać z nim, dotkn±ć, cokolwiek... Przed szpital wyszła po mnie mama. Wzięła mnie za rękę. Weszły¶my do ¶rodka i pojechały¶my na wła¶ciwe piętro. Pamiętam jak moje Ľrenice się rozszerzyły, gdy przeczytałam tabliczkę z informacj± "Oddział udaru mózgu". Przyspieszyłam kroku.
Weszłam do pokoju. Podeszłam do łóżka taty. Klęknęłam przy nim, oparłam twarz na jego rozgrzanej dłoni i zaczęłam płakać. W oczy rzuciła mi się ilo¶ć "kabli", do których tata był podł±czony, szalej±cy na monitorze puls ponad 160.. (Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że przy 180 serce się zatrzymuje) Pokój wypełniał ciężki oddech taty. Wtedy jeszcze jednak oddychał sam.

*****

Kiedy Wracali¶my do domu, rozmawiali¶my dużo. Z tego, co mówiła mi mama i mój brat, mieli dużo nadziei, że wszystko będzie dobrze, że tata wyzdrowieje. Najważniejsze dla mnie było to, że byłam już z nimi. Że byli¶my wszyscy razem.

*****

- ..Aniu, powiem Ci jak było naprawdę. - była 4 w nocy. Mama przytuliła mnie bardzo mocno do siebie. - Kiedy jechała¶ do do domu, tata miał reanimację. Dzisiaj dostał drugi udar. Pierwszy dostał dwa dni temu. To jest udar niedokrwienny. Ten drugi obj±ł prawie cały mózg.. - Nie mogła powstrzymać płaczu - Aniu, jak tata z tego wyjdzie, to będzie prawdziwy cud.

Nie wierzyłam w to. Zreszt± nikt z nas nie wierzył. Zawsze, jeżeli było co¶ jest niemożliwego, czego¶, czego się nie dało zrobić - zawsze osob±, która dała radę, podołała, był mój tata. On się nigdy nie poddaje. Mózg jest nieprzewidywalny, nawet dla lekarzy. Tata jest silny, jemu uda się!

*****

Okazało się, że w nocy przewieĽli już tatę na OIOM.
Inaczej zawsze wyobrażałam sobie ten oddział. Na OIOM-ie było może z 5 osób. Większo¶ć po wypadkach. Tata dostał oddzieln±, ale cał± przeszklon± salkę. (Wszystkie monitory pacjentów musiały być skierowane w stronę głównego stanowiska pielęgniarek)
Tatu¶ wygl±dał na spokojniejszego. Miał równy oddech, nie miał też już gor±czki.
Zaraz po tym, kiedy przyszli¶my, podszedł do nas lekarz dyżurny. Kazał nam uzbroić się w cierpliwo¶ć. Mówił, że trzeba czekać, bo poprawa nie następuje szybko, może to nawet zaj±ć wiele lat. To się dla nas nie liczyło, najważniejsze, że była mowa o poprawie. O tym, że kiedy¶ tata znowu będzie zdrowy! Dodał także, że tata jest zupełnie zdrowy od szyi w dół. Zupełnie. Mimo, że był palaczem nie miał żadnych ¶ladów w płucach. Powiedział też, żeby¶my do niego dużo mówili, bo nas słyszy. Podobno  nawet puls  taty zareagował, jak weszli¶my na salę. Tak twierdził lekarz.
Byli¶my pełni nadziei i optymizmu.
Wspierali¶my go jak tylko mogli¶my.

W salce rozbrzmiewał odgłos pracuj±cego respiratora oraz urz±dzeń do pomiaru pulsu i ci¶nienia. (do tej pory, kiedy zamykam oczy widzę wykresy pracy serca taty i słyszę ten charakterystyczny dĽwięk *pi* *pi* *pi* (...) )

*****

Następnego dnia, podeszła do nas pani ordynator. Zapytana o stan zdrowia  taty,  wprost odpowiedziała: “Jeżeli ma pani jakie¶ nie załatwione sprawy, proszę je jak najszybciej załatwić. Nawet już dzisiaj, bo jutro może być za póĽno. Wyniki s± złe."
....
Wieczorem tata miał ci¶nienie 90/60.
Bzdura, tata sobie poradzi!

Byli¶my z tata cały czas - tyle tylko, ile było to możliwe.
Opowiadali¶my mu, że zamontowali nam już całe ogrodzenie (było zrobione wg projektu mojego taty - z ozdobn± liter± "M", od naszego nazwiska. Bardzo podobał mi się zawsze ten projekt), że mój brat ma za kilka dni studniówkę i, że bardzo podoba mu się krawat, który tata mu wybrał.. Starali¶my się ze wszystkich sił, by nasze głosy się nie łamały, by dodawał mu sił.

Pamiętam, że jak wyszeptałam tacie: "Bardzo Cię kocham! Słyszysz, tato? Wszyscy bardzo Cię potrzebujemy, nie zostawiaj nas!" - Tak rzadko mówiłam tacie jak bardzo go kocham... chociaż teraz chciałam, żeby to usłyszał.
Widziałam jak na monitorze plus skoczył ze 120 do 150. Po skacz±cym pulsie tylko mogli¶my stwierdzić, że istnieje możliwo¶ć, że tata mógł nas usłyszeć..
Było jeszcze kilka takich przypadków. Nie tracili¶my nadziei.

*****
Kolejny dzień.
Tata ma ci¶nienie 40/20. Próbuj± je podwyższyć.
Tata już nas nie słyszy.

Jego dłonie jednak były tak ciepłe, jak zawsze... To było to samo ciepło, którym nas obejmował i bez słowa, samym u¶ciskiem ramion, mówił nam "będzie dobrze."..

Tato, rusz palcem! Otwórz oczy! Błagam!!..


*****
"Proszę pani±, bardzo mi przykro, ale rdzeń mózgu został uszkodzony. W tej chwili organizm sam ze swojej strony nie robi już nic. Życie jest sztucznie podtrzymywane."

Mama, która dla nas była cały czas silna, była naszym wsparciem, w pi±tek nie dała już rady.
Pamiętam, jak pielęgniarki na OIOM-ie, które z nami były, płakały.
Zrobiliby¶my wszystko, żeby tata wyzdrowiał. Jedyne, co jednak jestem w stanie sobie przypomnieć to ta całkowita bezradno¶ć.. Tata umiera a my nic nie mogli¶my zrobić... Nic.. Mogli¶my tylko obserwować, jak co 30 minut mierzy się ci¶nienie i wcale nie jest lepsze. Cały czas spadało, mimo, że dawka leków była systematycznie zwiększana.

Pamiętam, że jak tego dnia wychodzili¶my z taty sali, wszyscy go bardzo mocno u¶ciskali¶my, (uważaj±c oczywi¶cie na wszystkie kroplówki i kable, do których był podł±czony) i złożyli¶my pocałunki na jego gor±cym czole.

Rano miała być msza za zdrowie taty.
(- W jakiej intencji chce zamówić pani mszę? - zapytał ksi±dz
- Nie wiem... - Jak to wyrazić? - Tata nam jest potrzebny i chcemy prosić Boga, żeby nam go jeszcze nie zabierał!..
- Dobrze..)

******
Była 6 rano. Zerwałam się z łóżka, by sprawdzić czy nie dzwonili ze szpitala. Nie zdzwonili. Odetchnęłam z ulg±. Zaraz będzie msza...
W tym samym momencie zapukała do naszego domu ciocia, siostra mamy. Mama otworzyła drzwi. Po chwili razem podeszły do mnie i bez słowa mnie przytuliły. Nic nie potrzeba już mówić..
Ja i mama poszły¶my do brata do pokoju...


Uczestnicy pogrzebu mówi±, że był piękny. Mama zrobiła wszystko, by była to najpiękniejsza uroczysto¶ć.. I tak było. Dla Taty. Zasłużył na to.
Ko¶ciół był pełen ludzi. Byli wszyscy współpracownicy i taty i mamy z ich dawnych firm i obecnych, dawani i obecni przyjaciele. Nikt nie wierzył w to, że Jego już nie ma. Przyjaciele Rafała służyli i pomagali podczas mszy. Wspierali cały czas Rafała. Byli też moi przyjaciele. PrzyjaĽń jest piękna. Otrzymali¶my bardzo duże wsparcie, zwłaszcza ze strony rodziny.
Teraz wszystko zależy od nas, musimy być silni by się nie załamać, być dla siebie oparciem. Obiecałam Tacie, że nie będę płakać na Jego pogrzebie ani póĽniej. Dotrzymałam słowa. Nie będę płakać, bo wiem, że nie chciałby¶ tego. Tylko czasami jest tak ciężko...

Tato... Teraz zawsze i wszędzie będziesz z nami, prawda? Zawsze i Wszędzie.